Na de jacht | Luca Guadagnino en het risico van geen kant kiezen

Wat gebeurt er wanneer ambitie bots met persoonlijke ethiek? In zijn nieuwste film, After the Hunt, werpt Luca Guadagnino licht op dit conflict en de controversiële compromissen die inherent zijn aan elite academische structuren. De Italiaanse regisseur, producent en scenarioschrijver bouwt voort op zijn genuanceerde verkenning van de complexiteit van menselijke relaties zoals te zien in I Am Love (2009), Bones and All (2022), en Queer (2024). Deze keer behandelt hij echter een gevoeliger onderwerp: de persoonlijke en institutionele gevolgen van seksueel misbruik aan de kaak stellen en de daaropvolgende instorting van academische autoriteit.

After the Hunt, gebaseerd op een scenario van debuterend schrijver Nora Garrett, is een psychologische thriller die de "hij zei, zij zei" vertelling omzet in een ingewikkeld onderzoek naar subjectiviteit, macht en betwiste waarheid. Met een topcast is de film een langzaam opbouwende, emotioneel geladen karakterstudie die bedoeld is om zelfreflectie te stimuleren. Het dwingt het publiek om hun vooroordelen en morele aannames onder de loep te nemen.

Hoewel Guadagnino het interpreteren van zijn film als louter #MeToo-gerelateerd als "een beetje een luie manier om het te beschrijven. Het is een achterhaalde denkwijze," After the Hunt blijft een post-#MeToo wereld weerspiegelen. Het vangt duidelijk het licht en de schaduw die het politieke en culturele klimaat van vandaag bepalen. Terwijl de personages worstelen om persoonlijke belangen in balans te brengen met een gevoel van rechtvaardigheid, wordt de aarzeling van de film om een duidelijke standpunt in te nemen een dubbelzinnig zwaard. Hoewel het innerlijk conflict en de psychologische complexiteit waarheidsgetrouw worden weergegeven, slaat After the Hunt nooit helemaal de juiste toon aan, waardoor de vaart van de thriller uiteindelijk wordt afgezwakt.

De film ging in première buiten competitie op de 82e Venetië Internationaal Filmfestival, waar hij een staande ovatie ontving. Julia Roberts' optreden kreeg bijzondere lof. Na de internationale bioscooprelease door Amazon MGM Studios en Sony Pictures Releasing International, is After the Hunt nu beschikbaar om te streamen op Prime Video.

https://www.youtube.com/watch?v=A8R6DMlDtxk

• Een Campusbeschuldiging en de Fragieleheid van Geloof
• In de Schaduw van #MeToo: Wie Mag Geloofd Worden?
• Een Polarisatie in Ontvangst en de Grenzen van Morele Neutraliteit
• Twijfel Imprinten: De Cinematografie van After the Hunt
• Ruimtes van Isolatie en de Psychologische Geluidslandschap van de Film
• Medeplichtigheid Zonder Oplossing

Een Campusbeschuldiging en de Fragieleheid van Geloof

Gesitueerd aan Yale in 2019, volgt After the Hunt Alma Imhoff (Julia Roberts), een gerespecteerde en ambitieuze filosofieprofessor. Wanneer haar briljante Ph.D.-student en protegé Maggie Resnick (Ayo Edebiri, doorbraakster van FX's serie The Bear) bekent dat ze seksueel is aangevallen door Alma's collega, vriend en concurrent voor vaste aanstelling Hank Gibson (Andrew Garfield), moet Alma zich bezinnen op diepe ethische dilemma's. De film opent met een niet-diegetische tikkende klok, een motief dat herhaald wordt en de naderende confrontatie aangeeft. Vanaf het begin vertoont Alma subtiele tekenen van een mysterieuze kwaal. Dit manifesteert zich al snel als een maagzweer – een duidelijke metafoor voor haar onderdrukte jeugdtrauma, dat weer de kop op steekt wanneer Maggie's verhaal dicht bij huis komt.

Streamingsinformatie door

After the Hunt onderzoekt hoe twee generaties navigeren door een elitair, en de risico's die ze nemen in naam van overleving, verzet en zelfrespect. Bovendien duikt Guadagnino ook in hoe personages trauma door misbruik verwerken en confronteren, en hoe deze ervaringen hun identiteiten vormen. In tegenstelling tot een typische "whodunit", onthult de film hoe onze keuzes over wie we geloven weerspiegelen wie we zijn.

Guadagnino onderzoekt morele ambiguïteit door geen duidelijk oordeel te vellen en het verhaal vanuit meerdere perspectieven te presenteren. Terwijl het verhaal zich ontvouwt vanuit verschillende gezichtspunten, worden kijkers meer geleid door empathie en twijfel dan door harde wrok. Via elliptisch dialoog, momenten van stilte en oppervlakkige focus shots die op de gezichten van de personages blijven hangen om hun onzekerheid te benadrukken, verschuift Guadagnino de aandacht van de kijker naar begrip en/of vergeving in plaats van schuld toewijzen.

Hoewel deze aanpak bedoeld is om spanning te genereren en een plotgedreven verhaal te behouden, blijft de film ingetogen. Door te blijven hangen in morele en relationele grijze gebieden, committeert de film zich nooit aan een definitieve wending. De regisseur slaagt er zeker in de menselijkheid en gebrekkige aard van de personages vast te leggen, maar deze introspectieve focus gaat vaak ten koste van dramatische urgentie.

In de Schaduw van #MeToo: Wie Mag Geloofd Worden?

Na het verkrijgen van een prominente positie in een mannelijk gedomineerd veld, bevindt Alma zich op een kruispunt. Ze glijdt geleidelijk af in een neergang terwijl ze probeert loyaliteit te combineren met haar persoonlijke overtuigingen. Dit voegt een extra laag toe aan een thema dat Guadagnino vaak onderzoekt: twee personages in delicate balans totdat een derde het verstoort. Geloof jij Maggie echt, of is ze slechts aan haar zijde om Hank's poging tot vaste aanstelling te saboteren? "Wat zeg je dat er gebeurd is?" is Alma's beste poging om haar leerling te troosten, subtiel Maggie een onbetrouwbare verteller noemend.

De openingsscène tijdens het diner bij Alma thuis voorspelt de ideologische breuklijnen die later de keuzes van de personages zullen bepalen. In deze scène debatteren de personages of cancelcultuur te ver is gegaan en zich richt op rechtstreekse witte cis-mannen. In reactie op Maggie’s beschuldiging beweert Hank dat ze haar essay heeft geplagieerd van de Italiaanse filosoof Giorgio Agamben, in een poging haar geloofwaardigheid te ondermijnen. Hij stelt dat Maggie’s identiteit als een Black queer vrouw haar beschermt tegen kritiek en dat tegenstanders haar als discriminerend afschilderen. Hij benadrukt dat haar ouders belangrijke financiële supporters van Yale zijn.

Als de nieuwste toevoeging aan de filmtraditie van het onderzoeken van de nasleep van misbruik, draagt After the Hunt bij aan de voortdurende #MeToo-discours. Het volgt de voetsporen van films zoals Emerald Fennell's Promising Young Woman (2020), Todd Field's Tár (2022), en Eva Victor's Sorry, Baby (2025). Hoewel cinema vaak dient als krachtig medium om gesprekken op gang te brengen en maatschappelijke uitspraken te doen, neemt After the Hunt een andere benadering dan films die de vertelling centreren rond de waarheid van het slachtoffer. Maggie’s verhaal wordt hier onderworpen aan scrutinie, vraagtekens en soms zelfs ontkracht, waardoor het publiek geconfronteerd wordt met de ambiguïteit van geloof en de complexiteit van morele oordelen.

Een Polarisatie in Ontvangst en de Grenzen van Morele Neutraliteit

Hoewel After the Hunt brede lof oogstte voor de krachtige prestaties van de acteurs, kreeg het ook felle kritiek van sommige recensenten. Volgens David Fear, schrijft voor Rolling Stone, "heeft Guadagnino zijn winnende streak doorbroken," en produceert hij een chaotische warboel die zich voordoet als maatschappelijke commentaar. De cryptische sfeer van de film en Alma’s elliptische gedrag zijn bedoeld om spanning en intrige op te bouwen. Maar vallen ze plat, wat leidt tot een flash-forward van vijf jaar die voorspelbaar aanvoelt in plaats van verrassend. Peter Bradshaw’s recensie in The Guardian noemde de film een "overlange, overgecomponeerde #MeToo campusbeschuldigingendrama," en stelde dat de narratieve en regiekeuzes averechts werkten en de beoogde boodschap niet overbrachten.

De commentaar van de film op woke cultuur opereert op twee niveaus. Ten eerste bekritiseert het de jongere generatie omdat ze moe is geworden van het tolereren van misbruik en wangedrag. Ten tweede onderzoekt het degenen die dergelijke claims blijven maken. In de persnotities zei Guadagnino zelf: "Als auteur kun je je personages niet beoordelen. Ik hou altijd van diepe imperfecties in filmkarakters. En ik wilde dat het publiek evenveel betrokken was bij elke persoon op het scherm." Maar op een moment dat het nemen van een standpunt vaak essentieel lijkt, kan het ondersteunen van dit verhaal onprettig en ethisch onjuist aanvoelen.

Bovendien kreeg After the Hunt aandacht op sociale media toen de Italiaanse journaliste Federica Polidoro schijnbaar actrice Ayo Edebiri passeerde tijdens een persinterview. Polidoro stelde een vraag en beweerde dat de #MeToo en Black Lives Matter-bewegingen nu "voorbij" waren, en speculeerde over hoe dit Hollywood zou beïnvloeden na wat zij beschreef als de "politiek correcte tijd." Edebiri, aanvankelijk buitengesloten van het gesprek, sprak zich uit om te benadrukken dat protesten en activisme verre van voorbij zijn. Deze ongemakkelijke uitwisseling weerspiegelt treffend de realiteit die in de film wordt afgebeeld, en benadrukt hoe minderheden nog steeds moeite hebben om ruimte te claimen en gehoord te worden, zelfs vanuit een relatief bevoorrechte positie.